In de Encyclopedia Brittanica en de verslagen van de Vroedschap (het toenmalige B en W) van de stad Utrecht is over het verhaal van Sinterklaas het volgende geschreven.

Rond 1325 leefde in Mira een oude Bisschop. Er was grote hongersnood in het oude stadje. Drie kinderen uit één gezin waren zo ondervoed dat ze bijna stierven. De oude Nicolaas gaf ze te eten en ging ook bij andere kinderen langs. Op zijn paard ging hij ’s avonds in het donker langs alle arme kindertjes. Zijn paard heette Hippos, wat in het oude Grieks “strijder” betekent.
Na zijn dood werd hij heilig verklaard om z’n goede gaven, z’n onbaatzuchtige liefde en het verantwoordelijk willen zijn voor het welzijn van de allerkleinsten. Hij werd de heilige Nicolaas, een Sint Nicolaas en vele eeuwen later een Sinterklaas. Het verhaal werd ook bij de Bisschop van Utrecht bekend. Vanaf die tijd werd het de gewoonte om de kinderen op 5 december, de avond voor zijn verjaardag op 6 december wat in hun schoen te doen, die onder de schoorsteen werd gezet. In het donker moet het paard goed kunnen zien, dus bedacht het toenmalige bestuur van Utrecht, dat naast hooi en water ook wortels goed voor het paard zijn.
Men noemt Sinterklaas ook wel de Bisschop van Bari, omdat z’n stoffelijke resten zijn bijgezet in de basiliek van de Zuid-Italiaanse havenstad Bari. Volgens de overlevering was de heilige Nicolaas zeer dankbaar toen Moorse jongens hem tot steun en toeverlaat wilden zijn. Het voordeel was dat ze door hun donkere huiskleur in het donker niet opvielen.
Sint Nicolaas werd beschermheilige van de landen Rusland en Griekenland en steden als Freiburg en Moskou. Duizenden Europese kerken werden naar hem genoemd. Na de Reformatie verdween de Nicolaascultus uit de protestantse Europese landen, met als uitzondering Nederland. Via Nederlandse kolonisten dook Nicolaas in Amerika op onder de naam: Santa Claus. In Engeland staat hij bekend als de Kerstman".